Хөгширсөн хойноо харамсахааргүй амьдрах нь

"Хатэна" компанийн захирал Үмэда Мочио Japanese Technology Professionals Association-аас зохион байгуулсан Silicon Valley Tour (АНУ-ын Калифорниа муж улсын Силикон Валлид Google-ээс эхлээд мэдээллийн технологийн компаниуд олноороо байдаг)-т оролцогчдод зориулж ийм нэртэй семинар удирдан явуулсныгаа өөрийнхөө блогт бичсэнээс товчлон хүргэж байна.

Миний бие түүний "Web進化論 (Вэбийн хөгжлийн онол)" хэмээх номыг яг одоо уншиж байгаа юм. Google, Web 2.0, Open Source гээд олон зүйлийн тухай бичсэн энэ номыг та япон хэл мэддэг бол заавал олж уншаарай.

Дээд зэргийн ажил хийдэг хүмүүст байдаг ерөнхий шинж чанар

Тэдний гол онцлог нь 10, 20 жилийн турш өдөр тутам, өдөржингөө, маш урт хугацаанд ямар нэг зүйлийг үргэлжлүүлэн хийх чадвартай байдаг. Бусад хүмүүс тэднийг хараад "Пөөх, ямар хэцүү ажил вэ!" гэж хэлэхээр зүйлийг ч тэд хэцүү гэж огт боддоггүй. Түүнчлэн тэд амжилт, алдаа зэрэг гаднаас харсан үнэлэлтүүдэд анхаарлаа хандуулдаггүй байх нь олон. Улам бүр өрсөлдөөн нь ширүүсч буй бизнесийн талбарт амжилт олсон хүмүүсийг ажиглаад байхад, тэдэнд "өрсөлдөөн" гэдэг ойлголт огт байдаггүй мэт санагдана.

Жишээлбэл, Silicon Valley-д хагас дамжуулагчийн venture company байгуулан ажиллаж буй Ватанабэ Сэй-ичирогийн хобби нь машин техник засах гэнэ. Найз нөхдийнхөө эвдэрхий машин техникийг цуглуулан зассанаар тэр стрессээ тайлдаг юм. Зарим хүн түүнийг хобби, ажил хоёрыг нь зааглахын аргагүй гэж тодорхойлох нь ч бий. Их идэх тэмцээнд түрүүлэхийн тулд тэмцээний завсар хооронд ходоодоо амраах биш, идэхээ үргэлжлүүлсэн нь ялдаг гэлцдэг. Үүнтэй адилхан жишээ тун олон. Linux-ийг бий болгосон Линас Торвалдсын хувьд программ бичих гэдэг ажил нь ч, хобби нь ч юм. Ажил дээрээ ч, гэртээ ч программ бичих нь бусдын хувьд хэцүү санагдаж болох ч түүний хувьд энэ нь мэдээжийн зүйл аж.

"Чаддаг байх", "дуртай байх"-ын ялгаа

Сайн сургуульд орсон оюутнуудад мэргэжлээ сонгох болсон шалтгаан нь "дуртай, болмоор байсан" бус, "чаддаг" байх нь түгээмэл ажиглагддаг. Тэд сургуулиа төгсөөд гүнзгий бодож эргэцүүлэлгүй нэг ажилд орж, түүнийгээ үргэлжлүүлсээр тэтгэвэрт гарахынхаа өмнө "Би энэ ажилд үнэхээр дуртай байсан уу?" хэмээн өөртөө асуулт тавин харамсдаг. Нас өндөр болсон хойноо ийм харамсал тээхийг хэн ч хүсэхгүй нь ойлгомжтой.

Ингэхэд би гэж чухам хэн юм бэ, ямар нөхцөл байдал байхдаа би аз жаргалыг мэдрэх вэ, бусдын амжилтанд атаархахгүйн тулд би өөрөө ямар болох ёстой вэ? Мэдээж хариултыг олоход тун төвөгтэй хэдий ч, өөрөөсөө ингэж асуухаа зогсоож огт болохгүй.

Дуртай зүйлийнхээ талаар өөрийнхөө чадварыг голж болохгүй. Алдаанаасаа суралцаж, түүнийгээ засч явсаар шилдэг нь болдог шүү дээ. Өөрийн хамгийн чухал шийдвэрийг гаргахдаа бусдын нөлөөнд авталгүй, үргэлж эрэл хайгуул хийж байх нь чухал.

30 хүрэхээсээ өмнө энэ бүхнийг үргэлж бодож, эрэл хайгуулаа үргэлжлүүлбэл "тэнгэрээс заяасан" ажил чинь олдох л болно. Хүнд хэцүү өрсөлдөөнийг ялж гарах түлхүүр нь "Би хийдэг ажлаа л хийж байсан шүү дээ, огт өрсөлдөе гэж бодоогүй" гэж хэлж чадахаар ажилдаа дуртай байх явдал юм.

Үмэда Мочио, 2004.03.16

Үнэхээр "Би чаддаг юм чинь хэнтэй ч өрсөлдөж ялж чадна" гэж бодох, "Би дуртай учраас хэзээ нэгэн цагт ялж чадна" гэж бодох хоёр ялгаатай ажээ.

Сайн дурын уран сайханчид

Сайн байцгаана уу. Гэртээ интернэтгүй байсан тул (гэхдээ энэ нь зөвхөн шалтаг л даа) удаан хугацаанд блог-оо бичсэнгүй. Дотуур байрнаасаа гарч, сургуулийнхаа ойролцоо байр хөлслөн амьдрах болсон хэрэг л дээ.

Англи хэлний volunteer хэмээх үгийг бид "сайн дурын" гэсэн үг оруулан илэрхийлдэг. Биднийг багад сайн дурын уран сайханч хэмээх нэр томъёо их хэрэглэгддэг байж билээ. Жил болгон шилдгийг нь шалгаруулах уралдаан зохиож, шалгарсан нь мэргэжлийн дуучин, хөгжимчин болдог байсан санагдаж байна. Гэтэл социалист нийгэм улирахтай зэрэгцэн сургуулийн сурагч болсон миний үеийнхэнд сайн дурын уран сайханч гэдэг үг "өрөөл бусдад таалагдах гэж өөрт хэрэггүй зүйл хийхдэг хүн" гэсэн утга илэрхийлэх болсон юм. Өөрөөр хэлбэл, хэн нэгнийгээ муулахдаа энэ үгийг хэрэглэдэг болсон.

Мөн өөрсдийгөө Монголтой мах цусны холбоотой гэж үздэг, эсвэл эх дэлхийгээ хайрладаг болохоороо хаа байсан холоос тусламж илгээсэн, Монголд очиж мод тарьсан гэх мэт сайн дурын ажил хийдэг япончуудыг монголчууд бид цаанаа ашиг харж буй гэж хардах. Ашиг харж ажилладаг бол "сайн дурын" гэж нэрлэмээргүй байлтай.

Ингэхэд сайн дурын ажил хийдэг хүн яагаад ийм муу жишээ болон дурьдагдах болтлоо нэр хүнд нь уначихсан юм бол? Монголчууд маань сайн дурын ажил хийдэг хүмүүсийн тухай "хэнхэг", "цаанаа ашиг харсан", "карьер хөөх санаатай" гэх мэтээр муулахаас биш, тэр сайн хүн шүү гэж хэлэх нь цөөхөн. Социалист нийгмийн үед сайн дурынхан гэхээр нам эвсэл, олон нийтийн ажил гээд явдаг хүмүүс л бодогддог, тэд нь ч тэр "сайн дурын" ажлаа хийж байгаад албан тушаал ахидаг, эсвэл гадаадад сургууль соёлд явдаг байв. Бас олон нийтийн ажилд хүн болгоныг "албадан" хамруулдаг (субботник, майн баярын жагсаал, мал төллөлтөд туслах гэх мэт), түүнд нь дуртай дургүй оролцдог нь дийлэнх нь байсан учир нөгөө хэдийгээ "хэнхэг" гэж нэрлэх болсон байх гэж бодогддог юм.

За тэгээд, улс орон маань ардчилалд шилжив ээ. Ардчилсан орны хувьд төрийн бус байгууллагууд борооны дараах мөөг шиг олшрох нь ойлгомжтой. Гэтэл Монголд байдаг тэр олон байгууллага, сайн дурынхнаас "дүрмэндээ заасан зорилгоо хэрэгжүүлэхдээ хойрго", төсөл бичиж, олон улсын байгууллагуудаас мөнгө "салгасан" үл бүтэх этгээдүүдийг нь ажигч гярхай ард түмэн маань юун түрүүнд олж хараад, хийж бүтээгээд байгаа хэсгийг нь олж харсангүй ээ. Ингээд л өмнөх нийгмээс улбаатай, сайн дурынхны тухай төсөөлөл нь огт өөрчлөгдөөгүй үлдсэн нь энэ.

Намайг анх Японд ирэхэд эндхийн оюутны холбоо нь монгол оюутнуудынхаа дунд нэр хүнд муутай байсан юм. Карьер хөөх гэсэн нөхөд нь ЯМОХ-т ордог гэж хэлэх хүнтэй ч таарч байсан. Үнэхээр оюутны холбоонд байсан хүмүүс олон япончуудтай танилцан, тэдэнтэй ажил хэргийн холбоо тогтоон гайгүй албан тушаалд ордог нь үнэн. Гэхдээ тэд анхнаасаа 100 хувь тийм бодолтой байсан гэвэл би одоо итгэхгүй. Тэд оюутан ахуй цагаасаа ажил хийхийн хүнд хүчрийг мэдрэн (50 мянган хүн хүрэлцэн ирдэг, эндхийн монголчуудын хамгийн том баяр - Хаврын баярыг ЯМОХ зохион байгуулдаг бөгөөд хагас жилийн турш энэхүү баярт бэлддэг юм), туршлага суун, олон хүнтэй харилцах явцдаа хүнтэй харилцах туршлага сууж, өөрийгөө ч тэр хүмүүст таниулж байгаа. Өөрөөр хэлбэл, сайн дурын ажил хийнгээ өөрсдийгөө хөгжүүлж байсан учир сургуулиа төгссөний дараа ямар ч ажлыг нүүр улайхааргүй хийж чадахаар болдогт л хамаг учир оршиж байгаа юм. Цагийн ажил хийнгээ, эсвэл аль нэг компанид дадлага хийнгээ ажил хийж сурна гэж хэлэх хүн гарч магад. Тэр үнээн, гэхдээ сайн дурынхны ажил нь олон нийтийн сайн сайхны төлөө учраас утга учиртай юм. （やりがいのある仕事）

Эцэст нь хэлэхэд, сайн дурынхан гэдэг нь "сайн санааны үзүүрт шар тос" гэгчээр сайхан сэтгэл гаргасныхаа шанг хүртэж, сэтгэлийн ханамж авдаг хүмүүс болохоос биш шар тосны төлөө "сайхан сэтгэл, сайн дур" гаргадаг хүмүүс биш юм шүү. Тэднийг муулж, сайхан сэтгэл рүү нь битгий ус цацаарай гэж хүсэх байна.

Бичилгүй удсан чинь бичих чадвар маань муудсан юм шиг санагдаж байна, өнөөдрийн бичлэг маань санаанд нэг л хүрсэнгүй, хэлэх гэсэн зүйлээ ч олигтой илэрхийлж чадсангүй.

Сүүдокү (数読) буюу "тоог уншихуй"

Барууны ертөнцөд Японоос гаралтай, ийм нэртэй puzzle тун хурдацтай дэлгэрч байна.


Sudoku puzzle нь 9*9 хэмжээтэй хүснэгтээс тогтох бөгөөд гол зарчим нь аль ч мөр, багана болон 9*9 квадратыг бүрдүүлж буй 9 ширхэг 3*3 квадрат тус бүрд 1-9 гэсэн цифрүүд цор ганц удаа орсон байхаар бөглөж гүйцээх явдал юм. Завтай, уйдсан үедээ бөглөж суухад зүгээр эд шүү. Тархиа ч ажиллуулчихна.

Энэхүү puzzle-ийн программыг доорх холбоосоор орж татаж авна уу.
Click here

Бүртгүүлэхдээ дараах хэрэглэгчийн нэр, кодыг хэрэглээрэй.
Epidem Warez
C7KRL6BCDTFBBAD

"У" юу, "Ү" юү, аль нь вэ хө?

Үнэг гэхэд ордог Ү үсэг. 7 настай балчир жаал цагаан толгойн баяраараа ийн уянгалуулан уншиж, эцэг эх, багшдаа уншиж бичиж сурснаа тайлагнадаг. Та ч гэсэн ямар нэг үсгийн дүрд хувирч, шүлгээ уншаад өөрийгөө том болчихсон мэтээр бодож л байсан биз.
Гадаад үгийг кирилл үсэг рүү буулгахдаа бид социалист нийгмийн үеэс орос "ах нараасаа" "будаа идэж" иржээ. Жишээ нь, Гонконг, Сеул гэж бичдэг байснаа, зах зээлийн буянаар "хөрөнгөтөн нийгэм"-тэй шадарласныхаа хүчинд Хонконг, Сөүл гэж бичдэг болжээ. Үүнтэй адилхан жишээ Гитлер (Хитлер), Гамильтон (Хамильтон), Эйлер (Ойлер) гээд захаасаа аваад бий. Эйлер гэж бичиж заншсан бид түүгээрээ дуудаад, гадныхантай нэвтрэлцэхгүй байна. Үүнтэй холбогдуулж хэлэхэд, орос ах нарын "будаа" биднийг дэлхийтэй хөл нийлүүлэн алхахаас чангаагаад байна. Математикт Коши-Щварцын тэнцэтгэл биш хэмээх алдартай теорем байдаг. Гэтэл бид орос сургалтаар Коши-Буняковскийн тэнцэтгэл биш гэж хэлж, заалгаж заншжээ. Монголчуудын бид мундаг, бид анхдагч, бид... бид... хэмээн өөрсөддөө хамааруулах дуртай "өвчин" оросуудад бас байдгийн илрэл энэ. Эсвэл тэдний үндсэрхэг үзлийн сүүдэр нь ч юм уу? Ямартай ч дэлхийтэй ойлголцохын тулд дэлхийтэй адил нэр томъёо хэрэглэж сурмаар байна. Та ч гэсэн тэгж бодож байгаа байх.

Тэгвэл та бүхэнд орос хэлэнд байдаггүй Ү үсгээ бид нар бага хэрэглэж "хэлмэгдүүлээд" байгаа юм биш биз гэдэг асуулт тавья.
Өнөөдөр бид У, Ү үсгээ зөв ялгаж хэрэглэж байна уу? Монгол хүмүүс байж юу гэж алдаж байдаг юм гэж та уцаарлаж магад, гэхдээ жаахан тэвчээд цааш нь уншаарай.
Японд ирээд үүнийг анх анзаарсан юм. Япон хэлэнд у үсэг байдаггүй, харин ү үсэг бий. Фүжи уул, Сүмоо, сүши, самүрай гээд Японы нэрийн хуудас болсон олон зүйл нь латин үсгээр Fuji, Sumo, sushi, samurai гэх мэтээр бичигддэг. Тэд ч яахав, нэгэнт ү үсэггүй хойно ингэж бичих нь зөв байлгүй яахав. Харин бид ү үсэг байсаар байтал оросуудтай адил Фужи, Сумо, Суши, Самурай гэх мэтээр бичих нь юуны учир вэ?
Манай сургуулийн нэрийг ч угтаа дуудлага ёсоор нь бол Хитоцүбаши гэж бичих ёстой байтал Хитоцубаши гэж бичигдсэн байх тохиолдол олон. Адаглаад л бид Сүзүки санг Сузуки сан гэж бичиж, түүгээрээ дуудаж, мурий хазгай хэлтэй болж харагдаж байна.
Сумо гэхэд о үсэг орсон байгаа юм чинь эр үг, тиймээс у гэж бичих нь зөв гэх хүн гарч магад. Гэтэл энэ маань гадаад үг шүү дээ. Япончууд монгол хэлний дүрэмд тохируулан үгээ зохиосон байж таарахгүй. Бид л тэдний дуудлагад тохируулан бичих ёстой гэж бодох юм.

Ихэнх гадаад хэлэнд ижил эгшгийг давхардуулан хэрэглэх нь төдийлөн харагддаггүй. Тэгвэл монгол хэл маань урт эгшиг гэдэг сайхан зүйлтэй. Тийм болоод ч тэр үү, бид богино бичигдсэн эгшгийг богиноор л дуудах гээд байдаг улс. Вашингтон, Токио, Осака гэж бичсэн байхад гадаад хэл мэдэхгүй монгол хүн яаж дуудах вэ? Бичсэн дагуу нь л уншина. Гэтэл үнэндээ Ваашингтон, Тоокёо, Оосака гэж дуудагддаг үгнүүд.

Энэ мэтчилэн, орчин цагийн бичгийн монгол хэл маань гадаад үг, нэр томъёонд хайнга хандаж, "бэлэнчлэх сэтгэлгээ"-гээр хандаж хуулбарлаж ирсэн билээ. Зөв бичдэг хүн зөв сэтгэдэг. Иймийн учир энэхүү бичлэгийг тэрлэлээ. Хэрхэхийг бултаараа шийдэх буй заа.

Бид яах гэж бичдэг вэ буюу "Блог хувьсгал"

Дунд сургуульд байхад багш маань биднээр алгебр, геометрийн бодлогууд бодуулж, гэрийн даалгаварт бодолтоо дахин хуулж ирэхийг шаарддаг байж билээ. Тэр үед бараг гэртээ харингуут даалгавараа хийж эхэлдэг мөртлөө л унтах цаг болоход хийж амжаагүй үе олон тохиолдож байсан. Тийм болохоор бодолтоо хуулах даалгаварыг нь ангид бичсэнээ үг үсэггүй хуулсан төдийгөөр аргацаадаг байлаа.
Сурагч байхдаа багшийн өгсөн даалгаварыг биелүүлдэг хүн болох гэж зай завсаргүй тоо "өрсөн" хуучин дэвтрээ эргүүлэн сөхөхөд, толгой өндиймгүй их даалгаварыг нь биелүүлдэг тоотой хэдхэн сурагчийн нэг байсан болохоор өөрийгөө ямар хичээл зүтгэлтэй байсан юм бэ гэж бодовч юунд хүрэх гэж, яах гэж хичээл зүтгэл гаргаж байсан юм бэ, би тэр даалгаварыг нь биелүүлснээр юу олж авсан бэ гэдгээ бодохоор ичмээр ч юм шиг. Одоо бодоод байхад бичих нь гол биш байжээ. Хамгийн гол нь ойлгож бичих, мөн ойлгомжтой бичих. Тодруулбал бусад хүнд төдийгүй өөртөө ойлгомжтой бичих нь чухал байсан аж.
Миний хувьд ном уншихдаа зүгээр л уншаад өнгөрвөл толгойд үлдэх нь бага байдаг, харин уншингаа тэмдэглэл хийвэл өөрөө ойлгож байж бичих тул үлдэц сайтай байдаг юм. Дараа нь мартсан ч тэмдэглэлээ сөхөхөд л сэргээгээд саначихна. Мэдээж уран зохиолын номны хувьд өөр л дөө. Хичээлийн хувьд ч ялгаагүй. Тийм болохоор бидний бичих хамгийн эхний зорилго нь шинэ мэдлэгийг "өөртөө ойлгуулах" билээ.
Хүн гэдэг амьтан дурсамж, бодлоо мартаж чаддаг болохоороо л "галзуурчихалгүй" амьдардаг гэж нэгэн хүн хэлсэн байдаг. Тийм ээ, бид толгойдоо найдаад, бүх зүйлийг цээжлэнэ гээд явбал бүтэхгүй, мартаж санах үе танд бишгүй л тохиолддог биз дээ? Тийм болохоор зурсхийсэн шинэ санаа, мартмааргүй байгаа сэтгэгдлээ бичиж үлдээсэн нь дээр. Өөрөөр хэлбэл бид бичсэнээрээ "санах ой"-гоо орлуулж байгаа хэрэг.
Мөн бид албан ажил хийхээр бичиг цаастай зууралдах үе бишгүйдээ тохиолдоно. Хэн нэг хөрөнгө оруулагчид гайгүй санаа бүхий бизнесийн хөрөнгө оруулалт хүссэн бичиг илгээе гэж бодвол сайн бичиж сураагүй, эмх цэгц муутай, ойлгомжгүй зүйл бичээд явуулбал сайхан боломжоо алдаад зогсохгүй ичгэвтэр билээ. Тийм болохоор бид нийгэмд хөл тавихаасаа өмнө бичиж сурах хэрэгтэй. Залуус маань кириллээрээ зөв бичиж чаддаггүй, сонины сэтгүүлчид нь хүртэл "түмэн алдаа үйлдвэрлэдэг", тэгээд түүнийгээ бид уйгаржин монгол бичиг эхэлж заалгаснаараа золиос болсон гэсэн шалтгаар хаацайлдаг. Гэтэл бид босоо бичгээрээ бас сайн бичиж чадах уу? Энэ бол ердөө л шалтаг юм. Бид бичиж, түүнийгээ бусдаар засуулж байж л алдаагүй зөв, ойлгомжтой, эмх цэгцтэй бичиж чаддаг болно. Нас ахих тусам биднийг засч залруулах хүн ховордоно. Иймд аль болох их бичиж, бичгийн соёлыг эзэмшихийг бүгдэд уриалж байна.
Эцэст нь, дэлхийн хүн амын дөнгөж 30 хувь нь л бичиг үсэг мэддэг гэдэг. Гэхдээ монголчуудын маань 90 хувь нь бичиг үсэгт тайлагдсан болохоор бид социалист нийгмийн ачаар бас ч гэж соёлжсон ард түмэн гэж хэлж болохуйу үзүүлэлтэд хүрсэн. Тийм болохоор өөрийн үзэл бодлоо бичвэл монголын 2 сая хүний ихэнхтэй нь бодол санаагаа хуваалцаж чадна. Энд тэнд яриад явлаа гэхэд Сүхбаатарын талбай дээр жагсаал зохион байгуулж буй аятай, тэнд очоод чанга яригчаар ориллоо ч бодол санаагаа хуваалцах ийм өргөн уудам орон зайг бүрдүүлж чадахгүй билээ.
Миний блог бичиж буй шалтгаан энэ бөлгөө. Мэдээж хүн 100 хувь зөв зүйл ярьж бичнэ гэж бараг боломжгүй. Намайг зарим нэг нь "Овоо дажгүй юм бичсэн байна гээд уншиж байтал нэг тэнэг өгүүлбэр тааралдав, нээх том хүн шиг мөртлөө заримдаа мангар хүн шиг үг хэлэх юм" гэж хэлж байсан удаатай. Би өөрийнхөө бичсэн бүх зүйлийг зөв гэж хэлээгүй, бодол санаагаа та бүхэнтэй хуваалцах гэсэн жирийн л нэг оюутан. Гэхдээ тиймэрхүү мангар ч юм шиг, "эсэргүү" өгүүлбэрийн цаана миний юу бодож явдаг, яагаад тэгж бичих болсон нь харагдах буй заа.
Өнөөдөр Японд блогоороо хангалттай орлого олоод амьдарч байгаа хүн тун олон байдаг. Монголчууд маань энэ боломжийг яагаад ашиглаж болохгүй гэж? Блог хувьсгал эхлүүлцгээе.

Гунигт ертөнц

О.Дашбалбар

Эрх мэдэлтэй хүн нүгэл хилэнцээс зайлахгүй
Эд баялагтай хүн хүсэл шуналаас хагацахгүй
Ертөнцийн бүх юм хэмжээтэйг бүү март
Ер цагаа болохоор хумхийн тоос шиг сарнина

Энгийн хүн ардад ээлтэй бай, хайртай бай
Элдэв бусармаг явдалд бүү орооцолд
Үнэтэй цайтай бүхнээ бусдад өгч сур, бүү харамс
Үүрд оршихгүйн учир тус болох үйл бүтээ

Гаднаан ямагт бусдаас доорд бай, даруу бай
Гайхуулах хэрэггүй, дотроон тэнгэр мэт агуу бай
Үг яриа хэрэггүй газарт харцаараа өгүүлж сур
Үнэн худлыг ялгах аргагүй цагт бурхандаа залбир

Өнөөдөр чамайг, маргааш бусдыг хуурах хүмүүст
Өөр шигээ бүү итгэ, мөрийг хөөж чигийг барь
Хүү минь, хамгийн эцэст хэлэхэд номой явдлыг дээдэл
Хүлцэн тэвчихээс илүү гавъяаг би мэдэхгүй

1991.01.09

Right Web Monitor v2.0 Beta

Интернэтээр байнга аялдаг, тэр тусмаа тогтмол ордог сайтуудтай ба хурдан холболт бvхий хэрэглэгч нарт яг тохирох програм. Тэдгээр байнгын ордог сайтууд руугаа заавал нэг нэгээр нь орж vзэлгvйгээр энэ программын тусламжтайгаар бvгдийг нь шинэчлэгдэж vv vгvй юу гэдгий харах боломжтой юм.

Миний хувьд хvмvvсийн блогийг байнга орж шалгадаг байсан бол одоо энэ программ миний өмнөөс тэрхvv ажлыг хийж байна.

Татаж авах
Эмчилгээ

Татаж авч ажиллуулаад, Хантулгад талархлаа илэрхийлээрэй. Тvvний сайт

Шалгалтуудаа өгөөд бараг дуусч байна. Одоо нэг дэхид ганц шалгалттай. Ер нь сүүлийн 2 долоо хоног хичээл номдоо анхаарлаа хандуулж, номын санд суугаад байсан чинь хичээл хийдэг байсан үе маань буцаж ирээд, бас зунаас хойш засрахгүй байсан амьдралын хэмнэл маань засарч, сэтгэл санаа маань ч өөдрөг байна.

Нээрээ өөрийнхөө home page-ийг жил гаруй шинэчлээгүй байснаа шинэчилсэн юм байна. Загвар нь ч өөрчлөгдсөн. Орж сонирхоорой.

Нэг жилийн дараах өөртөө бичсэн захидал

Бусадтай харьцуулахад ур чадвар дутмаг байх нь ичгэвтэр зүйл биш,
Харин нэг жилийн өмнөх өөртэйгээ харьцуулахад юу ч өөрчлөгдөөгүй байвал тэр хамгийн ичгэвтэр...

Жирод нэг удаа өөрийгөө таних семинарт суух завшаан тохиолджээ. Ажилдаа түүртээд завгүй байхад дээр нь элдэв семинарт суу гэж тушаах даргадаа үнэхээр дургүй нь хүрч байлаа. Яагаад заавал би энэ семинарт суух ёстой юм бэ? гэдгийг ойлгохгүй байв. Гэтэл семинарын багшийн яриаг сонсч суух зуур энэ бүхнийг ойлгож ирлээ.
Багшийн хэлсэн үг түүнд аянга ниргэх шиг л тусчээ. Нэг жилийн өмнөхөөсөө муу тал руугаа л өөрчлөгдсөн өөрийгөө бодоод өөрийн эрхгүй нүүр нь улайж, ажлаа хийхдээ хэлбэрддэг болсон өөрөөсөө ичив. Нэг жилийн өмнөхөөс
- Татдаг тамхины хэмжээ ихэссэн,
- Ном унших цаг багассан,
- Телевиз үзэх цаг маань ихэссэн,
- Найз нартайгаа "зуу татах" нь олширсон,
- Биеийн жин 2 килограммаар нэмэгдсэн,
- Шударга бус, сэтгэл хангалуун бус байна гэж гомдоллох нь олширсон байлаа.
"Аан, яагаад компани маань намайг энэ семинарт суулгасныг одоо л ойлголоо". Энэ бүхнийг гэрлэж амжаагүй байхдаа ухаарсан минь яамай даа. Гэрлэх нас маань болчихоод элдвийг эргэцүүлж суугаа өөртөө хатуу шаардлага тавихгүй бол энэ янзаараа надад хань олдохгүй шинжтэй дэг ээ. Хэрвээ олдлоо гэхэд хамтдаа доройтох биз.
Багш "Өөрийгөө өөрчилмөөр байгаа бол нэг жилийн дараах өөртөө хаягласан захидал бичээд үз, өөртэйгээ гэрээ байгуул" гэж хэлэв.
Тэр дор нь үзгээ шүүрэн авч өөртөө захидал бичиж эхэллээ.

"Нэг жилийн дараах надад,
Би өөртөө шаардлага тавьдаггүй байжээ. Энэ маягаараа бол сайн эхнэртэй болж чадахгүй. Албан ажилдаа ч ахиц гаргахгүй. Тийм болохоор энэ захиаг унших өдрийн надад хандаж дараах зүйлсийг амлая.
1. Архийг долоо хоногт хамгийн ихдээ 2 удаа л амсана.
2. Интернет болон телевиз ширтэж өнгөрөөдөг цагийг өдөрт 2 цагаас хэтрүүлэхгүй, мөн шөнийн 24 цагаас хойш бол огт зөвшөөрөхгүй.
3. Тамхиа хаямаар байгаа хэдий ч бусдын яриаг сонсвол тамхиа хаясны дараа таргалдаг гэлцэнэ. Тийм болохоор тамхиа хаялаа гэхэд идэж уухаа багасгах хэрэг гарах нь. Үнэнийг хэлэхэд аль алийг нь хиймээр байгаа ч чадахгүй байх гэж бодож байна. Тэгэхээр тамхинаас ирэх жил гаръя.
4. Уухад зарцуулах мөнгөө хэмнэж, тэр мөнгөөрөө ном худалдан авна. Энэ жил сард 3, нийт 36 ном уншъя гэж бодож байна.
5. Сэтгэл хангалуун биш байна гэх мэтээр гомдол гаргахгүй. Хэрэв гаргавал 1000 йенийн торгууль төлье.
Хэдийгээр надад хэцүү байгаа ч зориглон эдгээр зүйлсийг амлаж байна.
Нэг жилийн дараах, хичээл зүтгэлийнхээ үрийг амссан өөртэйгээ уулзахыг тэсэн ядан хүлээж байна.

200* оны * сарын *
Хэйбон Жиро"

Өөртөө итгэлгүй болсон үед унших ном

Кацүтоши Касамаки гэдэг хүний бүтээл, ийм нэртэй ном өнөөдөр худалдаж авлаа. Өөртөө итгэлгүй байгаадаа биш, ер нь сургамжтай санагдсан болохоор нь авчихлаа. Түүнээс гадна "50 things to learn at the office for yourself", "The practical management school" хэмээх хоёр ном худалдаж авсан.
"Яагаад өөрийгөө хөгжүүлэхгүй байна вэ?" хэмээх эхний бүлгээс нь сонирхуулъя.

1. Өөрийгөө хэт дөвийлгөөд байна уу?
Урлагийн ертөнцөд хэн нэгнийг сүйтгэхийн тулд түүнд "цаасан малгай" өмсгө хэмээдэг. Хичнээн авъяастай, мундаг хүн байсан ч хичээл зүтгэл гаргахгүй бол ахиж дэвшихгүйгээр барахгүй тэр өндөр түвшнээ удаан хадгалж чадахгүй билээ. Нэгэн алдартай төгөлдөр хуурч "Нэг өдөр бэлтгэл хийхгүй бол өөрөө анзаардаг, 3 өдөр алгасвал багш маань анзаардаг, харин 7 хоног бэлтгэлээ таслахад л үзэгчид анзаардаг" учраас өдөр болгон бэлтгэл хийдгээ дурьджээ...
...Хүний чадварыг эргэн тойрны хүмүүс л үнэлэх эрхтэй. Хичнээн өөрийгөө мундаг гэж бодож байсан ч мундаг биш л байдаг. Дэргэдэх хүмүүс нь "Тэр ямар мундаг гээч" гэж хэлж байгаа цагт л тэр жинхэнэ мундаг хүн.
"Би энэ компанийг авч яваа", "би байхгүй бол манай компани яах бол?" хэмээн боддог хүн байж болох юм. Гэтэл нэг ажилтан нь гарснаас болж бүхэл бүтэн компани сүйрнэ гэж барагтай л бол үгүй билээ...
2. Өөрийгөө хөгжүүлэхийн хэрэгцээ шаардлагыг мэдрэхгүй байна уу?
Хүмүүс бид ном уншихаа болих гурван шалтгаан бий гэлцдэг.
Эхнийх нь сургуулиа төгсөхөд, дараах нь гэр бүл зохиоход, эцэст нь дарга болоход.
Үнэндээ эдгээр нь улам их унших, өөрийгөө хөгжүүлэх шалтгаан болох ёстой билээ. Өөрийгөө цаг тутам хөгжүүлэхгүй бол нэг л өдөр өөрийгөө ямар их хоцрогдсоноо мэдрэх болно. Гэхдээ тэр өдөр таны хувьд тун азтай өдөр байх нь зайлшгүй. Учир нь тэр өдрөөс хойш та өөрийгөө хөгжүүлэхээр шийдэх байх гэж найдаж байна. Ер нь хэзээ ч эхэлсэн оройтохгүй хэдий ч тэр цагт та ямар их цагийг үр дүнгүй өнгөрүүлснээ бодоод харамсаад ч барахгүй билээ.
3. Одоогийн байгаа байдал чинь ямар ч асуудалгүй юу?
Хүмүүс өөрийн одоогийн байдлаа тогтмол хугацаанд нягталж байх хэрэгтэй. Амьдрал гэдэг зах хязгааргүй ойтой л адил. Би зөв зүг рүү явж байна гэж бодож байтал огт өөр зүг рүү явчихсан байх нь ердийн үзэгдэл. Энэ нь өөрийгөө хөгжүүлэхээс гадна эрүүл мэндийн хувьд ч хамаатай. Би эрүүл байна гэж бодоод явж байтал нэг л өдөр өвчин хууч илрэх боломжтой шүү дээ. "Эрүүл биед саруул ухаан" гэдэг болохоор эрүүл мэндээ ч гэсэн тогтмол хугацаанд шалгаж байгаарай.
4. Ажил, сургуулиасаа болоод завгүй байна уу?
"Өөрийгөө хөгжүүлэх ямар ч завгүй, толгой өөд татах завгүй их ажил байна", "гэртээ унтах л гэж харьдаг" гэх мэт яриа нэлээд сонсогддог ч үнэхээр тийм юм болов уу?
Үнэндээ байдал эсрэгээрээ. "Ажлыг завгүй хүнд даатга", "завгүй байх тусмаа хүн их ажил амжуулдаг" гэлцдэг шүү дээ. Хэрэв дарга чинь нэг ажил хий гэж тушаавал өөдөөс нь "би завгүй ээ" гээд зогсч байвал "Чи амралтын өдөр ч гэсэн ажиллаж байгаа юу?, унтах ч завгүй байгаа юу?" хэмээн уурлах биз. Гэтэл өөрийнхөө төлөө хичээллэж, ном уншихад цаг гаргахгүй байна гэдэг чинь юу гэсэн үг вэ? Ажил, ажил гэж гүйсээр байтал амьдралдаа амжилт гаргахгүй. "Ажил, хичээл, өөрийгөө хөгжүүлэх, эрүүл мэнд, гэр орон" гэсэн зүйлсийн харьцааг тун сайн зохицуулах хэрэгтэй.

Хийх юмаа олж ядав :P

Та бүхэндээ шинэ оны мэнд хүргэе. Найз нөхөдтэйгээ бараг 24 цагийн турш хамт байж, шинэ жилийг угтаад, уйдах завгүй байсан хэдий ч гэнэт "шоу" дуусч ганцаараа болоод бага зэрэг ганцаардаж байна шүү. Ойрын үед японоор бичих "хоббитой" болоод байна. www.mixi.jp хэмээх япон сайт дээр өдрийн тэмдэглэл маягийн зүйл бичиж эхэлсэн.

Тэрнээс гадна монголоос япон руу хальт орчуулга хийж үзэв. Япон хэл мэдэхгүй хүмүүс монголоор http://xanaduart.mn/blog/?p=174 хаяг руу орж уншаарай. Jagie-ийн бичлэгүүд тун дажгүй шүү. "Буратиногийн тухай ном" гэдгийг нь "Сүхийн цагаан морь" болгоод сольчихсон. Ядмаг орчуулгаа та бүхэнд тулгаж байгаадаа хүлцэл өчье.

スーホの白い馬

(Japanese version of "Buratino - The Book" by Jagie, translated by Zorigt)

困った～。これから僕死ぬんだ。7歳になってから死んだ方がもっと良かったのに。今、まだまだ5歳のに。来年の入学を目前にして死ぬなんて最悪。入学して、読めるようになっていれば「スーホの白い馬」を自分で読んだはずのに。そしたら天国に行ってあの物語を神様に話してあげたかった。今本の半分しか読んでもらってないんだよ。神様は「白い馬はそれからどうしたの？」って聞けばどうしよう。お祖父ちゃんは毎日僕に5ページしか読んでくれないんだ。だからたくさん残ってて、悪いことに今僕が死ぬことになってるよ。

天国っていいところだよね。隣の家のお婆さんはこの間あそこへいっちゃった。まだ戻ってきてないの。僕が死ぬ前に来たら天国についてよく聞いてから行きたいな～。でも、待てないかも。あ、そうだ。天国へ本を持っていってそのお婆さんに読んでもらえるんだ。ああ、でも僕のお祖父ちゃんみたいに偉くないから読める分けないと思う。

僕のお祖父ちゃんは本当に偉いよ。毎晩眼鏡をかけて僕の本を読んでくれるのだ。お祖父ちゃんが忙しかったら変わりにお祖母ちゃんに読んでもらう。お祖母ちゃんは学校の先生だから僕に字を教えてるよ。僕覚えるのはとても速いんだ。今日は「おとうさん」って書けるようになったんだ。お父ちゃんを帰ってきたら書いてあげようかな。僕の両親は”海外”という所に留学しているから今僕はお祖父ちゃんとお祖母ちゃんと一緒に住んでるの。僕を小学校に入学したら両親が帰ってきて、弟と4人で暮らすはずだったのに。今死ぬことになってるから残念だね。もしかして両親が帰ってくるのを待たないで死んじゃったって嘆くだろうね。
隣の家のお婆さんが死んだときその家のお父さんとお母さんは泣いてばかりいて、みんなが悲しそうな顔してた。天国っていい所へ行ったのになんで泣くんだろう。一緒に行かなくて独りで行っちゃったからかな。僕も一緒だ。お祖母ちゃんが買い物に行くとき僕を家に残したら泣いちゃう。でも、今もう大きくなったから泣かないようにしてる。なのに、隣の家のお兄さんたちは大人なのに泣くなんて、恥ずかしくないのか。僕は大人だったら恥ずかしくて泣けないよ。

あの本の話に戻るとこの間両親が送ってくれたんだ。彼らはいつも僕にいいもの送る。去年の夏帰ってきたときとっても綺麗な黄色い髪の人形くれた。でも、隣の家の子の持ってる銃をくれたらもっとうれしかったはずだ。昨日人形の髪を白い馬と同じ白く染めようと思って弄ってたら顔を汚くしちゃった。お祖母ちゃんにしかられるのは怖くて人形を隠しちゃった。今僕死ぬからしかられないで済む。良かったね。

僕が死んだら僕の黄色い髪の人形は独りで寂しくなるかな。普段は僕たちお父さん、お母さん役になって遊ぶんだ。隣の家の友達に世話するよう頼むんだ。でも、彼銃以外は知らないだろう。もしかして人形を怖がらせちゃうかも。彼女を怖がらせると目を閉じなくなるんだ。彼女はまつげが長くて、目が大きくて八方美人だ。僕のまつげ伸びるかな。

僕今寝たら明日の朝天国で目を覚めるかも。天国に保育園あるかな。僕普段朝起きて保育園に行くんだ。もし天国に保育園あれば、昼寝させない保育園の方がいい。僕昼寝はやだ。昼寝するより遊んだ方が楽しいんだ。でも、保育園の先生たちに分からないんだ。一日中遊ばせる保育園あったらいいね。帰るときキャンディを1個じゃなくて2個くれる保育園がいい。そしたら、1個僕食べて、1個お祖母ちゃんにあげるんだ。今その1個を半分に割ってお祖母ちゃんと食べてるんだ。でも、僕天国に一人で行っちゃうから2個も要らないだろう。

思ってみれば死ぬって悪いことだね。僕が死んじゃったらお祖父ちゃん、お祖母ちゃん、お父ちゃん、お母ちゃん、弟はどうするのだろう。そして、かわいい人形も。僕死にたくないよ。どうして今日はあのスイカの種を食べちゃったのだろう。スイカの種食べたら翌日死ぬこと知ってるのに。夜僕の胃の中にスイカが生えて、それで僕が死んじゃう。僕スイカの種食べないように頑張ったよ。でも、気付かないで2個の種食べちゃった。どうしよう。吐いて出せるかな。スーホの白い馬を読み終わってから死んだ方がいいのに。どうしよう。明日にならないでほしい。

～終～